De Kehrsiet vun’n SNEE

Wenn dat de Töverkraft utgeiht: dat Wunner Snee
oder dat de ole natte Snee, de neegst grood wedder afhau‘n wull,
överfallen warrt vun de iesig Küll
un – swupps – infreest is un nu nich mehr weg kann;
villicht fallt ook noch Regen boven op un warrt blitzoordig ook to Ies:

Denn sünd dat verscharpt Ümstänn‘ för de ganz Balanceereree.
Sülvst de Kinners köönt sik nich lootrecht holen.
Nu mookt de dat ja man nixnich ut mit ehr flexibeln Knookens.
De Lütten loot sick fallen, glitscht op’n Buuk op dat Ies un spijöökt rüm.
Man wi Olen mööt beten oppassen, op uns möör Kalkstellaasch.

Un för uns is dat mit de Höög nu ook all vörbi;
de Rest-Sneeklüten un -hümpels
sünd to Spottbüllers worrn för de fien helllicht witte Pracht:
dunkel-gries, steenhatt, vull vun all de mitinfreesten Schiet & Dreck.

Mit de Tiet teuft jedeen blots noch, dat düsse gräsig stuure Gast,
de sien Afreis jümmers wieder rutschüfft,
bilütten nu mol Sluss moken deit mit sien lastig Beseuk,
dat wi em loswarrt un dat wi opletzt an de Stoppstell vun’n Bus
nich mehr länger de anpinkelt Iesplacken ankieken mööt.

                                                                                   Clemens Bahlmann