Snee

De Snee, de in swoore, natte Flocken kümmt, warrt nich blieven.
Düsse Snee meent dat nich eernst.
He is nich würklich interesseert an uns Welt.
He wüll sik blots sehn looten. Süh so: Ik bün dat, de Snee!
He överrascht uns, un villicht freit wi uns all.
Un villicht mookt he uns natte Feut.
Eernsthaftigen Snee is anners. De is frünnlich. De mookt sik nich wichtig.

Eernsthaftigen Snee is wat Besünners

He platscht nich rünner as Matsch op de Eer.
He flüggt lang Tiet in‘n Heben, he seilt in de stille Luft, he is so licht un so liesen,
dat he Stünnen bruukt, üm dat he hier ünnen ankümmt un ohn een Luut.
Man he kümmt in Milljon‘ fedderlichte Flocken.
Un he övernimmt uns Welt ohn Tögern.
He mookt ehr anners: propper, helllicht, still, scheun …,
he deckt de Smuddel af, de Düsternis, de Larm, de Grootmüülers.

He sett sik op allens.

Wi seht miteens allens scheun behöödt:
wat lüttsch is, mookt he grötter,
wat fidel is, finnt he ook fidel,
wat staatsch is, kriggt snaaksch Deckels verpasst,
so mookt he wat dickdo‘ersch is, lachhaftig.
De Kinners verstoht em. Un he versteiht de Kinners.
De Utwussens, wenn ohn kindsch Överblievsel, verstoht em nich un he verstoht se nich.
Dorüm sünd se bang vör em un snackt foorts vun „Katastrooph“.

Wenn he dor is, mutt een no sien Piep danzen:

Juxeree in‘n Snee, smieten, jachtern, glitschen, rullen, sacht henplumpsen …
Geern ook in Eernst:
Em schuven, hüüpeln, em verbooen, form‘n (wenn he sik lett).
Keen nich mitspeelt, warrt utlacht
as de Düütsche Båhn,
as Süvermann, de vörmorgens missmödig wegsalt,
wat middags quietschfidel all wedder dor is.
De eernsthaftig Snee is uns över.
Man he deit uns nix,
wenn wi em eernst nehmt,
ut Spooß.
Kloor kann he ook anners. Wenn de Storm, sien Macker, em afhoolt.
Denn sünd se tohoop: Sneestorm!

Man wenn em jichtenswenn de Puust utgeiht,

d. h. de iskoolt Küll – dorop teuvt ja de missmödig Süvermann,
denn mutt een, eerstmool, richtig glitschen.
Danzen. – Keen sien Balanc‘ langt,
Keen sien nich: sik oder dat Danzen fallen loten – d. h. tohuus blieven.
Denn kriggt, Punkt twee, de dicke griese Smuddel-Brie de Böverhand,
un lett sik vun överlaste Autofohrers,
de nu all wedder ut ehr Parklöckers kreept,
över uns küveln.
Un denn erst, to’n Drütten, köönt wi kieken,
wat ut de Exoten, ut Camelien un Kasslorbeerbüsch, worrn is.

                                                                                                                         Clemens Bahlmann