Groote Geschäften

De lüdde Butt, hüüt bi sin Oma & Opa tohuus
in Borstel mutt nödigst op Klo
 un röppt – all op de Trepp – Opa schall mitkomen!

De feuhlt sik flatteert, dat no em
verlangt warrt för den Vertruunsposten
as Geschäftsassistent.
Un löppt ook glieks achteran.
De Lüdde treckt sik hibbelig de Büxen rünner, klattert op dat Klo, atent op
un fangt an to drücken.
Opa sett sik op den Baadewannrand.

De Lüdde froogt
[mit presst Stimm un beten stier in‘n Blick]:
„Wüllt wi uns Witzen vertelln?“
Opa: „Mienswegen. Vertell!“
–  „Also, ’n Radel: Wasst ünner de Eer un stinkt,
     wat is dat?“

–  „Öö, hä? Dat wasst? Ünner de Eer? Un stinkt?“
–  „Jo.“
–  „Keen Idee. Segg du!“
–  „‘ne Fortel. – Ik koom nich an dat Popeer an …“
De Opa mookt dat.

Denn jumpt de Pööks vun‘ Klo, treckt sik de Büxen wedder hoch un haut af.
Ünner de Döör dreiht he sik nomool üm,
wiest op den Handsteen un seggt:
„Denk doran, Opa: Vörfeut waschen!
[dat weer de Opa sien eegen Utdruck]
Ik bruuk dat ja nich, ik heff ja nix anfoot.“

„Ik ook nich,“ denkt sik de,
„so propper as de Jung sik dat afkneepen hett,
dor is ja sogor dat Klopopeer ganz schier bleeven.“
Man he seggt nix un wascht sik oordig de „Vörfeut“.

Clemens Bahlmann